Ronald in een vliegtuig vol Egyptenaren naar China. Eigenlijk was wel te voorspellen dat dit een verhaal zou opleveren.
Ik vloog deze keer van Amsterdam via Caïro naar Guangzhou, met Egyptair. De eerste vlucht had een uur vertraging, maar in Caïro zou ik tweeënhalf uur hebben om over te stappen, dus dat was geen probleem. Het instappen van de tweede vlucht begon op tijd, en ik was als een van de eersten aan boord. Na een kwartier vielen echter alle lichten uit en werd het instappen stopgezet. Maar een half uur later sprong het licht weer aan en stapten de laatste passagiers in. Het was inmiddels middernacht, een half uur na de geplande vertrektijd.
Rond 1 uur —we stonden nog steeds aan de gate— deed de piloot een mededeling, eerst in het Arabisch, daarna in het Engels. Het Engelse deel was niet te verstaan omdat de overige passagiers (bijna uitsluitend Egyptische mannen) duidelijk niet blij waren met hetgeen was gezegd. Een deel stond op en verliet het vliegtuig. Na een tijdje besloot ik hun voorbeeld maar te volgen. Onderweg vroeg ik een steward wat er aan de hand was. Hij vertelde dat er een technisch defect was, en dat we waarschijnlijk met een ander toestel zouden vliegen. De piloot zou over tien minuten opnieuw een mededeling doen. Tegen die tijd had iedereen het vliegtuig al verlaten.
Democratisch als de Egyptenaren inmiddels zijn was al snel besloten van de wachtruimte een rookruimte te maken. Naarmate de tijd verstreek werden de heren zichtbaar en hoorbaar bozer, en ruzieden met het schaars aanwezige grondpersoneel. Er waren ook twee beveiligers, maar die keken vooral naar de monitor van hun röntgenapparaat, ondanks dat er niets meer door de scanner ging.
Rond 3 uur wist ik nog niet veel meer dan in welke richting Mekka lag. Even later werd omgeroepen dat het vliegtuig alsnog om 4 uur zou vertrekken. Het werd iets rustiger, tot er na half 5 nog steeds geen teken van vertrek was. Bij de balie werd steeds luider geschreeuwd. Een andere passagier die zowel Arabisch als Engels sprak vertelde me dat we waarschijnlijk ondergebracht zouden worden in een hotel.
Rond 5 uur riep iemand van het grondpersoneel: “Transfer, transfer,” daarmee doelend op de niet-Egyptische passagiers. We volgden de man, de schreeuwende Egyptenaren achterlatend bij de gate. Het hotel lag achter de paspoortcontrole, en er zouden eerst transfervisa voor ons geregeld moeten worden. We moesten ons paspoort inleveren en wachten. Na een uur kwam een man in uniform terug met de stapel paspoorten, en gebood ons hem te volgen naar de paspoortcontrole. Daar werd ieders naam één voor één afgeroepen en mochten we Egypte in. Ons paspoort kregen we echter niet terug, en ook de begeleiding hield hier op. De man in uniform gebaarde dat we naar buiten moesten en liet ons verder aan ons lot over. Eén van de passagiers leek te weten waar we heen moesten. De rest volgde.
Daar liep ik dan, zonder paspoort, met alleen mijn handbagage, in Caïro. Geen fijn gevoel, kan ik zeggen.
Buiten de terminal stond een bus, waarin we werden herenigd met een deel van de Egyptenaren. Na een korte rit kwamen we aan bij het hotel, waar de rest van de Egyptenaren stond te duwen voor én achter de receptiebalie. Het was inmiddels half 7. Er bleek één hotelmedewerker te zijn die de meer dan 250 passagiers aan een kamer moest helpen. Egyptair had geen passagierslijst doorgestuurd, en na enige tijd kwam ik er achter dat ik mijn naam ergens moest opschrijven als ik ooit een kamer wilde krijgen. Er waren echter onvoldoende kamers beschikbaar, en men moest wachten tot overige gasten uitcheckten en kamers waren schoongemaakt.
Rond achten wist ik een kamer te bemachtigen, en krap twee uur slaap te pakken. Om 10 uur werd ik gebeld met het verzoek uit te checken. Een bus zou ons terug naar de terminal brengen. De geplande vertrektijd was nu 12 uur. Eenmaal terug op de luchthaven kreeg ik bij de balie van Egyptair mijn paspoort terug, en kon ik door de paspoortcontrole richting de gate. Daar was zichtbaar meer personeel aanwezig dan gisteren. Ook waren er directieleden en managers om de klachten van passagiers aan te horen. We kregen zelfs een mini-KitKat.
Het was nog steeds hetzelfde vliegtuig dat aan de gate stond. De geplande vertrektijd van 12 uur werd niet gehaald (niet dat er iemand was die daar op rekende), maar rond half twee werd dan toch eindelijk begonnen met instappen. Opnieuw was ik als een van de eersten aan boord. Economy class, tweede rij voorin, uiterst rechts. Vanwege de felle zon sloot ik de luikjes voor de ramen. Nadat iedereen aan boord was was er opnieuw rumoer en een deel van de passagiers stapte weer uit. Ik vroeg een Egyptische passagier wat er aan de hand was. Het was niets, zei hij. Maar meer en meer passagiers verlieten —sommigen gehaast— het toestel. Toen ik achter me keek zag ik andere passagiers naar buiten kijken. Rechts van het vliegtuig leek iets gaande. Ik opende de luikjes en zag een brandweerauto staan, en er lag schuim onder de vleugel. Naar later bleek had de rechtervleugel kort in brand gestaan. Een vliegtuig vol passagiers én kerosine, brand, en geen evacuatie of iets in die richting.
Inmiddels was wel duidelijk dat dit vliegtuig ons niet naar China zou gaan vliegen. Eenmaal terug in de wachtruimte werd het aanwezige management bestookt. Opvliegend volkje, die Egyptenaren. Eén man werd het allemaal teveel. Hij werd op de grond gelegd met zijn benen naar boven, en even later afgevoerd in een rolstoel. Het vliegtuig zou nu vervangen worden, beloofde het management. Er werd nog maar eens gebeden.
Rond 4 uur arriveerden bussen bij de gate, die ons naar een ander toestel reden. Rond vijven stegen we dan eindelijk op, met ruim 17 uur vertraging. De vlucht verliep verder zonder problemen. Bij het naderen van Guangzhou werd er om me heen wel menig schietgebedje gepreveld. Eenmaal op de grond klonk een luid applaus, gecombineerd met “Allah Akbar! Allah Akbar!” God is groot.
Over twee weken vlieg ik weer terug naar huis met deze maatschappij. Inshallah.