Postkantoor
Het postkantoor is een goed voorbeeld van de alomtegenwoordige arbeidsdeling in China. Er zijn meerdere loketten, maar elk loket biedt slechts één afgebakende dienst. Er zijn verschillende loketten voor diverse post- en bankzaken, zoals een loket voor het betalen van rekeningen. En er is een loket het kopen van postzegels, een loket voor het afhalen van pakketten, en een voor het verzenden ervan. Als het bij het ene loket erg druk is, en het andere loket geen klanten heeft, zal de beambte achter het laatstgenoemde loket zeker niet bijspringen. Hij of zij zal voor zich uit blijven staren, berustend in de situatie.
Het afgelopen halfjaar hebben we al een deel van Qi’s spullen verhuisd. Omdat de rest niet allemaal in onze koffers past hebben we alvast wat per post verzonden. We waren al eerder naar het postkantoor geweest om dozen te kopen, omdat het postkantoor alleen dozen accepteert die ze zelf verkoopt. Gisteren zijn we met geopende dozen teruggegaan naar het postkantoor. Nadat de inhoud van de dozen was gecontroleerd door een postbeambte, werden deze door een andere beambte vakkundig dichtgemaakt. Deze beambte is hierin gespecialiseerd, aangezien het dichtmaken van dozen haar enige taak is. Het invullen van de douaneformulieren vereist enige kracht in de hand, omdat hard op de pen gedrukt moet worden om de tekst middels het doordrukpapier enigszins leesbaar op de vele bijlagen te krijgen. Tenslotte moesten we terug naar het loket, waar de pakketten werden geregistreerd in de computer, er aanvullende gegevens op de douaneformulieren werden geprint, en het geheel werd voorzien van stempels.
Overigens hoef je aan het loket —ook bij privézaken, zoals het storten of opnemen van geld— geen privacy te verwachten. De volgende klanten komen vaak naast je staan en kijken je op de vingers terwijl je wordt geholpen. Ook is het niet ongebruikelijk dat andere klanten je in de rede vallen om alvast een vraag te stellen.
11 mei 2007 om 13:33
Gezelligheid kent geen tijd, komt in me op… Maar dan niet gezellig bedoeld. Het is niet efficiënt te noemen, maar ergens vind ik het ook wel weer een prettig idee dat op deze manier wel veel mensen van een baan voorzien zijn, hoe eenzijdig het bijbehorende werk dan ook is.
16 mei 2007 om 10:37
Bij het lezen over de privacy-loze taferelen aan de balie op het postkantoor, moest ik denken aan antieke kluchten met Piet Bambergen. Ik kan er niets aan doen… :-)
30 mei 2007 om 9:35
Och, zo vreemd is dat toch niet voor een Nederlander? Ik moest vanmorgen op het stadhuis aan je blog denken, ik had een uittreksel nodig.
1. Mevrouw bij de receptie tikt in wat je nodig hebt en geeft bonnetje.
2. Mevrouw bij de kassa rekent aan de hand van dat bonnetje af en geeft je een betaalbewijs.
3. Mevrouw aan een andere balie geeft het uittreksel aan de hand van het betaalbewijs.
Chinese praktijken hier in Rotterdam! ;-)