Stilte
Er heerste een ongewone serene rust. De straat was aan beide kanten afgezet. Verkeersassistenten —voor de gelegenheid uitgerust met vlaggetjes— dirigeerden fietsen, scooters, auto’s en bussen een andere straat in. Politieagenten hielden de wacht bij de afzettingen. Voor de middelbare school, halverwege de straat, stonden drommen ouders te wachten. Stil of zacht pratend, op gepaste afstand, terwijl hun vaak enige kind binnen het eindexamen aan het maken was. De toegang tot hogeschool of universiteit hangt volledig af van dit twee dagen durend examen, hetgeen een enorme druk op de leerlingen legt.
In het begin ben ik me vaak wezenloos geschrokken, maar inmiddels kijk ook ik niet meer op of om van claxonnerende auto’s. Het went, waarmee het claxonneren totaal geen zin meer heeft natuurlijk. Om de aandacht te trekken wordt het geluidsniveau daarom steeds verder opgehoogd. Als één winkel geluidsboxen buiten zet, doet de naastgelegen winkel dat ook. Het geluid wordt —in een poging de ander te overstemmen— zó hard gezet dat de boxen kraken bij de lage tonen. En eenmaal thuisgekomen zetten Chinezen de tv wéér wat harder. Chinese doofheid: het bestaat echt. Hopelijk zorgde de stilte niet voor teveel afleiding.