We zijn zojuist naar het gemeentehuis geweest om een aanvraag voor een verblijfsvergunning in te dienen. Ook is Qi ingeschreven in de gemeentelijke basisadministratie. We wilden hem graag inschrijven met ingang van de datum van aankomst, oftewel: de datum waarop we feitelijk zijn gaan samenwonen in Nederland. Dit in verband met het fiscaal partnerschap, waarvoor we in 2007 minimaal een half jaar op hetzelfde adres moeten hebben staan ingeschreven. Op de datum van aankomst kónden we Qi niet inschrijven omdat de gemeente hiervoor een afspraak wilde maken buiten de reguliere openingstijden. De gemeente kon Qi echter ook niet met terugwerkende kracht inschrijven. De Belastingdienst heeft inmiddels geadviseerd toch een aanvraag in te dienen, en als deze wordt afgewezen bezwaar aan te tekenen. Als we dan Qi’s ticket en instapkaarten kunnen laten zien, dan zou de aanvraag alsnog goedgekeurd moeten worden.
Het aansluitende gesprek met de consulent nieuwkomers was nutteloos. De consulente gaf zelf aan dat de Wet Inburgering te snel in werking was getreden en dat de gemeente ook nog niet alles op orde had. Zoals verwacht kon ze ons alleen wat brochures aanbieden. Verder zijn we zelf verantwoordelijk voor het regelen van de inburgering. En mógen we het ook zelf regelen, waarmee we de bureaucratie kunnen omzeilen. Zo hebben we Qi inmiddels aangemeld voor een intensieve cursus Nederlands bij een particuliere school. Hij zou pas een cursus bij een openbare school kunnen gaan volgen als hij zijn verblijfsvergunning heeft, en dat kan nog een half jaar duren. Bovendien is de cursus bij de openbare school minder intensief, waardoor het veel langer duurt eer je het gewenste niveau hebt (een half jaar in plaats van één maand).
De intentie van de Wet Inburgering is dat nieuwkomers zo snel mogelijk inburgeren. Je zou dus verwachten dat ons initiatief beloond wordt. Maar nee. Als je een inburgeringscursus of NT2-cursus volgt bij een school die over een speciaal keurmerk beschikt, dan kun je een deel van de kosten vergoed krijgen. De school waar Qi een cursus gaat volgen beschikt niet over dat keurmerk, sterker nog: kán niet over dat keurmerk beschikken, omdat het alleen NT2-cursussen aanbiedt en geen inburgeringscursussen. De cursus bij de particuliere school is goedkoper dan de cursus bij de openbare school. Desondanks heeft de overheid blijkbaar liever dat we voor de langzame, duurdere optie gaan. Dit is in tegenstrijd met de intentie van de wet. De consulente begreep het ook niet helemaal: “Ik mag het niet zeggen, want ik voer de wet uit, maar soms denk ik ook…”