Humeur
In kapitalistisch communistisch China is iedereen gelijk, maar sommigen zijn meer gelijk dan anderen. Op de stoep voor ons hotel (€ 11 per nacht) staat een spiksplinternieuwe Hummer geparkeerd (minimaal € 50.000). De wagen heeft nog niet eens een nummerbord, zo nieuw. En je hoeft niet lang te wachten om een Mercedes, Audi of BMW voorbij te zien rijden. De nieuwste modellen, het liefst met geblindeerde ramen. Met knipperende gevarenlichten bewegen de meer-gelijken zich tussen de minder-gelijken. Maak plaats, maak plaats, maak plaats, we hebben ongelofelijke haast!
De Hummer staat in schril contrast met sommige andere voertuigen die zich hier op de openbare weg begeven. Sommige vehikels zijn zo oud en versleten, dat je verwacht dat ze het elk moment zullen begeven. Maar wonder boven wonder, hoe krakkemikkig ook, het blijft maar rijden, zo getuige de zwarte wolken uitlaatgassen. In grote steden als Shanghai worden deze barrels van de weg gehaald, maar hier mag het gewoon.
Eén dingen hebben de meer- en minder-gelijken gemeen: ze kunnen niet zonder hun claxon. De eerste dagen was het weer schrikken, maar nu ben ik er wel weer aan gewend. Gewoon blijven lopen, niet aan de kant gaan, net doen alsof je niets hoort. Qi daarentegen beklaagt zich over de bus- of taxichauffeur die overmatig toetert, en schreeuwt zelfs tegen claxonnerende auto’s, vooral als het luxe bolides betreft. Dat deed ‘ie anders nooit! Zelfs de middelvinger (die hier dezelfde betekenis heeft) wordt niet geschuwd. Als ‘ie nu niet is ingeburgerd…
15 februari 2008 om 15:10
Hallo Ronald en Qi,
Een erg cool en humoristich verhaal. Inderdaad…een betere inburgering kun je je niet wensen.
Groetjes,
Walter
15 februari 2008 om 15:53
Ademloos volg ik jullie en de verhalen doen me watertanden.
Ik ga nog eens heel veel spijt krijgen…door niet mee te gaan met zus en zwager wat later dit jaar met de Trans Siberië Expres van Rusland naar China.
Als we geen rekening hadden hoeven houden vanwege René zijn diëten (suikervrij en glutenvrij) waren we gegaan. En waren er belevingsverhalen van mijn kant gekomen. Kennen ze in China glutenvrije diëten?
Hartelijk groet Jeanne
15 februari 2008 om 19:57
Hallo Ronald en Qi, Ik heb met veel belangstelling jullie verhaal gevolgd van jullie verblijf in China! Lekker eten heb ik net gezien op het weblog van Gerry! Heb genoten van je stukjes wel jammer dat jullie er niet zullen zijn voor de bruiloft. Nu ja, het examen van Qi, is ook belangrijk natuurlijk. Ik hoop dat jullie nog een aangename tijd (wel koud) zullen hebben in China! Veel liefs Chris.
16 februari 2008 om 21:45
Hallo Ronald en Qi,
Met belangstelling volg ik jullie verhalen, ook via het weblog van Ronald’s moeder. Je schrijft over de gelijken en dat sommige meer gelijk zijn. Dat is ook één van de dingen die me een paar jaar geleden in Peking opvielen. Met mijn vriend samen deden we toen de Trans Mongolië Express. Het was een fantastische belevenis, de reis eindigde in Peking waar we nog vijf dagen gebleven zijn. Wij vonden China een fascinerend land. Ik wens jullie nog veel plezier bij jullie verblijf in China.
Groeten van Wim
19 februari 2008 om 6:53
@Jeanne: ik heb het woord ‘gluten’ vertaald in het Chinees en voorgelegd aan Qi en zijn ouders. Qi’s ouders kenden de karakters niet eens, laat staan dat ze het woord konden lezen. Qi kon het wel lezen, maar kende de betekenis van het woord niet. Dus ik betwijfel of ze hier speciale glutenvrije diëten hebben. Overigens denk ik dat Chinese gerechten überhaupt weinig tot geen gluten bevatten.