88N88

Westerlingen die naar China reizen wordt geadviseerd geen rauwe, ongekookte of halfgekookte groenten en ongewassen fruit te eten. Nog beter is het om alleen fruit te eten nadat het is ontdaan van de schil. De belangrijkste reden hiervoor is dat in China soms menselijke ontlasting wordt gebruikt als mest, en de westerse magen niet gewend zijn aan de bacteriën die daar in zitten. Dus diarreepillen meenemen, maar ook een laxeermiddel niet vergeten. Westerlingen zijn doorgaans niet gewend zoveel rijst te eten, met obstipatie tot gevolg. Volgens Chinezen moet je dan bananen eten, terwijl de gemiddelde westerling ervan overtuigd is dat dat alleen maar tot nog meer verstopping van het darmkanaal leidt.

Tijdens mijn bezoek aan China in juni 2005 werd ik ziek. Het was tergend warm in Shanghai, en in veel gebouwen stond de airconditioning vol aan. Een op het eerste gezicht onschuldig verkoudheidje ontwikkelde zich tot iets met koorts. Verder had ik een opgeblazen gevoel en boerde ik —zelfs naar Chinese begrippen— bovengemiddeld vaak en hard. Qi drong erop aan naar het ziekenhuis te gaan, maar dat vond ik nogal rigoureus. In Nederland val ik mijn huisarts nog niet lastig met wat koorts, laat staan dat ik naar het ziekenhuis ga. Maar in China kent men geen huisarts, en ga je direct naar het ziekenhuis.

Ik bleek ruim 39 graden koorts te hebben. De verpleegster wist niet hoe snel ze me een mondkapje om moest doen, SARS nog vers in het geheugen. Volgens de dokter had ik teveel nieuwe dingen gegeten, dingen waaraan mijn maag niet gewend was. Ik vroeg of ik antibiotica kon krijgen, maar dat was niet de gebruikelijke behandelmethode. Ik kreeg vijf verschillende Chinese medicijnen mee, en heb nog nooit zo beroerd gevoeld en nog nooit zoveel getranspireerd als in de dagen daarna.

Bij zijn verhuizing naar Nederland nam Qi een overdosis aan Chinese medicijnen mee. Voor elk kwaaltje wat. Je weet tenslotte maar nooit. Een paar maanden later werd hij ziek: ontstoken keelamandelen. De koorts bleek te sterk voor de meegebrachte zelfmedicatie, en het werd al snel duidelijk dat er een dokter aan te pas moest komen. Eerder was dit in China behandeld met een infuus waarin een bepaald Chinees medicijn was opgelost. Dus: Qi wilde naar het ziekenhuis en aan het infuus.

Het kostte —op z’n zachts gezegd— enige moeite om Qi te overtuigen dat een directe gang naar het ziekenhuis weinig resultaat zou opleveren. We moesten eerst naar de huisarts, en voordat we naar de huisarts gingen moest hij eerst paracetamol nemen. Dat zou immers het eerste zijn wat de huisarts zou vragen: “Heb je al paracetamol genomen?” Eenmaal bij de huisarts vroeg Qi om het infuus, maar dat was niet de gebruikelijke behandelmethode. Hij kreeg antibiotica voorgeschreven, en moest paracetamol blijven nemen tegen de koorts. Qi was nog verre van overtuigd. De volgende dag bleef hij eisen dat ik hem naar het ziekenhuis bracht. “Als je me niet brengt, dan ga ik er zelf heen!” De paracetamol werd alleen na lichte dwang ingenomen. “Een Chinees lichaam is heel anders dan een westers lichaam!”, verwijzend naar de bananen.

Een dag later vroeg hij of hij de antibioticakuur echt moest afmaken, en inmiddels weet de hele familie wat paracetamol is. Hoofdpijn, buikpijn, misselijkheid of koorts? Qi deelde zijn meegebrachte paracetamol de afgelopen weken met grote overtuigingskracht uit. De bestellingen voor ons volgende bezoek zijn al binnen.

Dit bericht is geplaatst op 17 februari 2008 om 10:01 (China 17:01) in de categorie Buitenlandse partner, China, Cultuur en gewoonten, Eten en drinken. Je kunt reacties op dit bericht volgen middels de RSS 2.0 feed. Reacties en trackbacken zijn momenteel niet toegestaan.