88N88

Het leek zo makkelijk. Ik zou mijn paspoort meegeven aan Qi, hij zou het op zijn werk afgeven aan de balie naast hem, en dan zou het een paar dagen later terugkomen met een Chinees visum er in. Niet meer naar de Chinese ambassade, niet meer uren wachten op mijn beurt, en niet meer extra betalen voor de half-uurs-service om een tweede bezoek voor het ophalen uit te sparen. Maar helaas. Omdat ik een double entry visum nodig had (twee keer China in en uit op hetzelfde visum) adviseerde de-balie-naast-Qi om toch zelf naar de ambassade te gaan. De visumeisen waren vorig jaar verscherpt, en inmiddels wel weer verzwakt, maar double entry visa waren nog lastig. Dus toog ik zelf naar Den Haag. En omdat de half-uurs-service was afgeschaft, toog ik een paar dagen later wederom.

Het is wat gedoe, maar het visum kreeg ik, net als vorige keren, op basis van één beknopt formulier. Hoe anders was dat ruim twee jaar geleden, toen Qi voor tweeënhalve week naar Nederland wilde komen. We gingen samen naar het Nederlands consulaat-generaal te Shanghai, vulden uitgebreide formulieren in, leverden stapels bewijsmateriaal in…

En hoorden vervolgens niets.

Anderhalve maand later, na diverse telefoontjes met de IND, schreef ik een e-mail naar het hoofd van de consulaire afdeling van het consulaat-generaal te Shanghai:

Graag wil ik uw aandacht vragen voor de visumaanvraag van mijn partner (…). Op 9 oktober hebben wij samen een aanvraag voor een toeristenvisum ingediend. Het duurt nog maar drie weken tot de geplande vertrekdatum van 15 december, maar er is nog steeds geen beslissing genomen inzake het visum.

De plannen dat Qi naar Nederland zou komen voor een kort bezoek waren er al, alleen hadden we nog geen datum gepland. Medio september zagen wij een aanbieding voor een vliegticket in december/januari. Tickets in deze periode zijn doorgaans aanmerkelijk duurder dan normaal vanwege de drukte. In oktober zou ik naar Shanghai komen, maar we stelden ons voor dat we elkaar in december wel weer enorm zouden missen. Bovendien was dit an offer we couldn’t resists om samen de feestdagen door te brengen.

Uiteraard heb ik eerst op de website van de IND gekeken wat de voorwaarden voor een visum waren. We voldeden of konden aan alle voorwaarden voldoen, met uitzondering van het tonen van een werkgeversverklaring of het eigendomsbewijs van een eigen woning. Qi werkt voor zichzelf en huurt een appartement. Hij heeft toen naar uw consulaat gebeld. Er is hem toen verteld dat hij dit moest aantonen middels bankdocumenten. Het was geen probleem om deze documenten te verkrijgen, dus hebben we het ticket geboekt. Het aantal goedkope tickets was immers beperkt, en op de website van de IND staat dat een reserveringsbewijs van de reis is vereist.

Qi is vervolgens naar Shangyu in de provincie Zhejiang gereisd (enkele reisduur van vijf uur). Hier komt hij oorspronkelijk vandaan en is zijn bank gevestigd. Omdat het om waardevolle documenten ging konden deze niet per post worden verzonden. Ook moest hij de hukou [een soort trouwboekje] bij zijn ouders ophalen. Verder heeft hij een medische reisverzekering afgesloten.

Ikzelf ben naar het gemeentehuis geweest om een uitnodiging en garantstelling te laten legaliseren. Verder heb ik documenten verzameld waarmee ik kon aantonen dat ik over voldoende middelen beschik om garant te staan. Omdat ik snel naar Shanghai zou komen, hebben we besloten dat ik deze documenten niet per post zou versturen, maar mee zou nemen. Dat zou wellicht sneller zijn en we zouden dan in ieder geval zeker weten dan ze aankwamen. Tevens waren we in de veronderstelling dat het bevorderlijk was voor de aanvraag om deze samen in te dienen, zodat het duidelijk was dat we een relatie met elkaar hebben en dat het bezoek gewenst is. Tevens kon ik dan alle vragen omtrent mijn garantstelling direct beantwoorden en dit aantonen met documenten.

Zondag 8 oktober kwam ik aan in Shanghai en de volgende dag sloten we even voor negenen aan in de rij voor uw gebouw. Even voor half twaalf waren we aan de beurt en hebben we het aanvraagformulier plus de documenten overlegd. Zoals gezegd had ik alle documenten meegenomen om mijn garantstelling te ondersteunen, maar uw medewerkster wilde deze documenten niet zien. Ze vertelde dat ik in Nederland een formulier toegezonden zou krijgen, wat ik ingevuld moest retourneren. Ik heb toen aangegeven dat ik nog tweeënhalve week in Shanghai zou blijven en het formulier dus pas dan zou kunnen invullen.

De IND heeft mij 17 oktober dit formulier toegezonden. Direct bij thuiskomst in Nederland heb ik dit formulier aangetekend geretourneerd, inclusief alle bewijsstukken. De IND heeft dit 27 oktober ontvangen.

Wij hebben inmiddels een paar keer geïnformeerd naar de voortgang, zowel bij uw consulaat als bij de IND, maar “de aanvraag is nog in behandeling”. Het feit dat we een retourticket hebben, lijkt geen reden te zijn om de zaak te bespoedigen. De IND-medewerkster gaf aan dat zij hier niet voor verantwoordelijk zijn, en dat je pas een ticket moet boeken nadat het visum is afgegeven. Ten eerste is de tekst op de website van de IND hierover onduidelijk, omdat hier wordt vermeld dat een reservering van de reis noodzakelijk is voor de visumaanvraag. Ten tweede betekent dit in de praktijk dat je een half jaar voorafgaand aan de reis de visumaanvraag moet indienen, of op hoge kosten wordt gejaagd omdat er kort voor vertrek geen of geen goedkope tickets meer verkrijgbaar zijn. Bovendien kun je drie maanden van te voren niet weten dat er een aanbieding komt.

Inmiddels ben ik drie keer in China geweest en was mijn visum binnen drie kwartier geregeld. Zowel mijn partner als ik hebben in het verleden ook voor andere landen visa aangevraagd. Dit duurde nooit langer dan een week, maximaal tien dagen. We begrijpen niet waarom deze aanvraag zoveel tijd in beslag moet nemen. Het gaat immers slechts om een toeristenvisum voor tweeënhalve week.

Wij kijken er beiden heel erg naar uit om samen de feestdagen door te brengen. Mijn ouders, oma’s en overige familieleden willen Qi heel graag ontmoeten, evenals mijn vrienden. Eén oma is 95. Mogelijk is dit de laatste mogelijkheid dat ze mijn partner kan ontmoeten. Ook mijn ouders willen hun aanstaande schoonzoon graag zien. Zelf zijn ze niet in staat naar China te reizen; mijn moeder is ziek en niet in staat zo lang in het vliegtuig te zitten.

Het vooruitzicht op een eenzame kerst en jaarwisseling, alleen omdat een visumaanvraag ruim twee maanden op een stapel ligt, is enorm frustrerend en geeft een machteloos gevoel. We hebben alle mogelijke bewijsstukken overlegd. Ik heb tweemaal een garantieverklaring ondertekend, plus een verklaring dat ik me ervan bewust ben dat ik een garantieverklaring heb ondertekend. In totaal 18 pagina’s aan formulieren en ruim 25 documenten aan bewijsstukken.

Qi is inmiddels druk Nederlands aan het leren. Begin volgend jaar wil hij het inburgeringsexamen afleggen. Daarna willen we de procedure starten voor de MVV. Het gaat nu slechts om een bezoek van tweeënhalve week. Daarna gaat Qi weer terug naar China. We kennen de procedures en willen ons daar aan houden. Oftewel: het zou niet bevorderlijk zijn voor het verdere verloop van de procedure als Qi nu niet terug zou keren naar China. Qi gaat dus na het bezoek gewoon weer terug.

Meneer (…),
Zou u, of een van uw medewerkers, iets kunnen doen om de afhandeling van de visumaanvraag te bespoedigen, zodat Qi op 15 december naar Nederland kan reizen? Misschien kunt u contact opnemen met de IND of iets dergelijks.

Of kunnen wij op een andere manier een visum organiseren, bijvoorbeeld door een nieuwe aanvraag in te dienen zónder garantstelling, die niet langs de IND moet? Als u twijfelt of Qi tijdens zijn verblijf over voldoende geld beschikt, dan kan hij nogmaals langskomen bij uw consulaat en aantonen dat hij € 630 heeft (ik meen dat er een minimum geldt van € 35 per dag voor toeristen).

Meneer (…),
Ik begrijp dat er regels zijn, dat die regels een zeker nut hebben, en dat aan die regels uitvoer dient te worden gegeven. Het voorkomen dat partners samen zijn tijdens een kort bezoek kan niet het beoogde effect van deze regelgeving zijn. Als ik echter bel met de IND heb ik het gevoel dat ik bel met een regelmachine met weinig oog voor het menselijk aspect. (…)

De vice-consul reageerde snel, gaf me zijn mobiele nummer, en vroeg me hem te bellen. Hij vertelde dat hij geïnformeerd had bij de IND, en dat de IND zei mijn stukken niet te hebben ontvangen. Terwijl ik het aangetekend had verstuurd, en de IND had getekend voor ontvangst! En ik een aantal dagen eerder zelf nog een IND-medewerkster had gesproken die niets had gezegd over ontbrekende stukken!

We spraken af dat ik alle formulieren en bewijsstukken (gelukkig had ik alles gescand) naar hem zou mailen. Hierop schreef de vice-consul:

Op basis van de door u aan mij toegezonden documenten alsmede het verhalend verslag van 27 november ben ik voornemens de IND in te lichten dat ik, in dit geval en bij hoge uitzondering, tot zelfstandige afgifte van het visum zal overgaan op voorwaarde dat de heer (…) na afloop van dit visum zich bij het consulaat-generaal vervoegd als bewijs van terugkomst.

Het was de eerste keer dat de Nederlandse overheid zich (in het landsbelang?) bemoeide met mijn liefdesleven. Ik had er nog vertrouwen in dat de Nederlandse wetten “streng doch rechtvaardig” waren. Pas later begreep ik dat ambassadepersoneel wordt geïnstrueerd zoveel mogelijk visumaanvragen af te wijzen, ook als aan alle voorwaarden wordt voldaan. Dat er wedstrijdjes zijn, wie de meeste aanvragen afwijst. Drogreden: vestigingsgevaar. En dat we nog geluk hadden gehad. In plaats van vertrouwen is er nu vooral deceptie en plaatsvervangende schaamte.

Maar goed dat het me toch nog wat moeite kostte om mijn Chinese visum te krijgen. Anders zou ik me nog meer generen.

Dit bericht is geplaatst op 21 maart 2009 om 13:57 (China 20:57) in de categorie Buitenlandse partner, Visa. Je kunt reacties op dit bericht volgen middels de RSS 2.0 feed. Reacties en trackbacken zijn momenteel niet toegestaan.