88N88

De Chinezen hebben ogenschijnlijk weinig last van de warmte, terwijl ik me een ongeluk zweet. Ik kleed me zo luchtig mogelijk, maar een korte wandeling naar het metrostation is al genoeg om drijfnat te raken. In Beijing was het ‘droog warm’, hier in Shanghai is het ‘nat warm’. De luchtvochtigheid is erg hoog. Mijn gewassen kleding hangt nu al anderhalve dag te drogen op het balkon, maar is nog steeds nat, ondanks dat het tussen de 30 en 35 graden is. In Beijing raakte al ik snotverkouden doordat het buiten te warm is en binnen te koud, door de airco.

Omdat het te warm is om echt wat te doen, zoek ik verkoeling in een park met een boek. Eerste stop: het park tussen de wolkenkrabbers in Pudong. Dit is het financiële en commerciële centrum van China. Hier dure auto’s en strak in het pak gestoken zakenlui. Direct aan het park staan de Jin Mao toren (88 verdiepingen, 420 meter) en het Shanghai World Financial Center (101 verdiepingen, 492 meter). Aan de Shanghai Tower (128 verdiepingen, 632 meter) en nog wat andere wolkenkrabbers wordt gebouwd. De sky is hier de limit.

Rondom het park worden ook nieuwe wegen en tunnels aangelegd en verlegd. Als de herrie van de drilboren steeds luider wordt besluit ik te verkassen naar het Volkspark. Ik neem de metro, stap uit, en probeer de juiste uitgang naar bovengronds te vinden. Ik kom uit in een winkelcentrum dat direct aan het park gelegen is. In mijn tropenoutfit (teenslippers, korte broek, tank top) voel ik me al snel underdressed ten opzichte van de Shanghainezen, die vaak modieus gekleed tussen de dure en exclusieve winkels flaneren.

In het park vind ik een bankje met wat schaduw. En al snel weten de bedelaars mij te vinden. Eerst een man zonder armen, daarna een andere man die een been mist. Want ondanks dat de welvaart van de gemiddelde Chinees —en dan met name in steden als Shanghai— de afgelopen decennia enorm is gestegen, is er ook armoede. Het deel van de bevolking dat onder de armoedegrens leeft is in dertig jaar tijd met zestig procent gedaald tot minder dan vijf procent nu. Tegelijkertijd groeit de kloof tussen arm en rijk.

Later deze week vertrek ik naar Nanjing. Naast Wuhan en Chongqing staat Nanjing —vanwege de zinderende hitte— bekend als één van de ‘drie ovens’ van China. In juli en augustus kan de temperatuur hier oplopen tot boven veertig graden.

Dit bericht is geplaatst op 17 augustus 2009 om 2:48 (China 8:48) in de categorie China. Je kunt reacties op dit bericht volgen middels de RSS 2.0 feed. Reacties en trackbacken zijn momenteel niet toegestaan.