88N88

Qi is gisteren geslaagd voor het examen, dat de afsluiting vormde van de cursus op niveau B1-2. Dat betekent dat hij nu op niveau B1 van het Common European Framework of Languages (CEF) zit! Qi zou nu op kunnen gaan voor het Staatsexamen NT2 programma I, maar hij wil graag doorleren en programma II doen. Daarvoor is niveau B2 nodig. In verband met onze reis naar China zal Qi pas in april verdergaan met de volgende cursus, omdat hij anders teveel lessen zou moeten missen.

Ondertussen probeer ik het voor elkaar te krijgen dat de gemeente de NT2-cursussen (deels) betaalt. Het taleninstituut —waar Qi cursussen volgt— komt inmiddels in aanmerking voor een speciaal keurmerk, dat nodig is om een deel van de kosten vergoed te krijgen. De eis, dat de school ook inburgeringscursussen moet aanbieden om in aanmerking te komen voor het keurmerk, is komen te vervallen. Maar de school zegt nog steeds niet aan alle voorwaarden te voldoen en heeft het keurmerk nog niet aangevraagd. En geen keurmerk, geen vergoeding.

Echter, inmiddels is ook de Wet Inburgering aangepast. De wet voorziet er nu in dat gemeenten ook ‘nieuwkomers’ een inburgeringsvoorziening mogen aanbieden (voorheen was dit voorbehouden aan ‘oudkomers’). Bovendien is het aanbod niet langer beperkt tot inburgeringscursussen, maar mag het ook bestaan uit alleen NT2-cursussen. De gemeente is daarbij —in tegenstelling tot ons— niet gebonden aan het keurmerk. Ik heb een e-mail gestuurd, waarop we een uitnodiging ontvingen voor een gesprek. Dat gesprek heeft vorige week plaatsgevonden. De uitkomst is dat de gemeente alsnog een aanbod zal doen. Waarschijnlijk wordt begin januari duidelijk wat dat aanbod precies zal inhouden.

Lees verder

Vraag Qi wat kenmerkend is voor Nederland, en hij zal zeggen dat alles hier zo ontzettend langzaam gaat. Een dergelijke traagheid is men in China niet gewend.

Zo zou de diplomawaardering —volgens de medewerker van het CWI— ongeveer een maand in beslag nemen. Het CWI voert de diplomawaardering niet zelf uit, maar doet hiervoor een aanvraag bij het centrum Internationale Diplomawaardering (IDW). Na anderhalve maand heeft Qi eens gebeld met het CWI, of er al wat bekend was. Nee, nog niet. Na twee maanden heb ik nog eens gebeld. Het CWI adviseerde om eens contact op te nemen met het IDW. De reactie van het IDW:

Voor al uw vragen kunt u contact opnemen met het CWI. Wij kunnen u helaas geen bericht hiervan geven.

Twee dagen later werden we gebeld door het CWI. Toevallig hadden ze die morgen de diplomawaardering ontvangen. Gelukkig was de waardering hoger dan verwacht. Dat scheelt weer een vast maandenlang durende bezwaarprocedure.

Om in aanmerking te komen voor het fiscaal partnerschap moeten we in 2007 minimaal een half jaar op hetzelfde adres hebben staan ingeschreven. Qi is 29 juni in Nederland aangekomen, maar we konden hem pas 3 juli inschrijven in de gemeentelijke basisadministratie. En de inschrijfdatum is de datum die de Belastingdienst hanteert. De Belastingdienst heeft geadviseerd toch een aanvraag in te dienen, en als deze wordt afgewezen bezwaar aan te tekenen. Een briefje van de gemeente, waarin de inschrijfprocedure wordt toegelicht, zou daarbij helpen. De gemeente is zo vriendelijk geweest het volgende op schrift te stellen:

Ik wil u graag helpen d.m.v. deze brief de aftrek voor fiscale partnerschap te kunnen aanvragen.

Op 29 juni 2007 is uw partner naar Nederland gekomen. Om de inschrijving en de aanvraag VVR gelijktijdig te kunnen behandelen heb ik met u afgesproken dit tijdens één afspraak te doen. Op dinsdag- en donderdagmiddagen hebben wij meer tijd voor onze klanten omdat de afdeling Burgerzaken dan voor het overige publiek gesloten is. De afspraak voor inschrijving en de aanvraag VVR is gemaakt voor (…).

Ik hoop dat u voldoende informatie heb verstrekt en wens u succes met het indienen van de aanvraag.

Qi komt zelf niet in aanmerking voor heffingskorting omdat hij in 2007 waarschijnlijk nog geen werk zal hebben. Zonder werk betaalt hij geen belasting, en kan hij daar dus ook geen korting op krijgen. Omdat ik wel belasting betaal, kunnen we —als we elkaars fiscaal partner zijn— toch de €2043 krijgen.

Vanuit China hebben we een deel van onze kleding en Qi’s verzameling vliegtuigmodellen per post naar Nederland verzonden. In totaal ging het om drie pakketten, die we naar mijn ouders hebben gestuurd omdat onzeker was of we al in Nederland zouden zijn op het moment dat de pakketten zouden aankomen. Voor één pakket zijn ruim €40 aan invoerrechten en inklaringskosten in rekening gebracht. Ten onrechte, omdat het hier gaat om nagezonden reizigersbagage. Mijn ouders moesten bij bezorging wel direct betalen, anders zou het pakket worden vernietigd. Ik heb bezwaar aangetekend.

De vervoerder reageerde als volgt (inclusief taalfouten):

Gaarne zou ik van u willen ontvangen bewijsstukken van uw verblijf en partner in China. Tevens wijs ik u erop dat aangekochte objecten die in China zijn aangekocht mits zij ouder zijn dan 1 jaar, vrijgesteld zijn van belasting van invoer. Ook dit moet kunnen aantonen door eventueel bonnen van aankoop van de vliegtuigmodellen waarop de datum zijn vermeld van aankoop. Deze kunt u naar mij op sturen in de bijgeleverde retourenvelop.

Ik heb een kopie van onze paspoorten teruggestuurd (met mijn visum voor China en Qi’s MVV). Over de vliegtuigmodellen heb ik het volgende gemeld:

De twee vliegtuigmodellen zijn circa vijf jaar geleden aangekocht via internet (tweedehands). De e-mails —waarmee de aankoop destijds is bevestigd— heeft mijn partner niet meer. Het gaat om (…). Beide modellen worden sinds 2000 niet meer geproduceerd, en zijn niet langer verkrijgbaar in de winkel.

De reactie van de vervoerder (wederom inclusief taalfouten):

Uw bezwaar zal worden ingediend bij de Inspecteur der Belastingen. Houd u rekening mee dat de procedure ongeveer 3 maanden zal duren.

En dat is nog snel, want volgens de wet mag een dergelijke procedure een jaar duren. Genoeg tijd voor deze medewerker (met oer-Hollandse achternaam) om eens een intensieve cursus Nederlands te volgen, lijkt me.

We liggen op een stapel en wachten op onze beurt. Zoals het er nu naar uit ziet liggen we over een week of acht bovenop.

Aangevinkt is: “Sinds de afgifte van de huidige MVV is er geen sprake van gewijzigde feiten of omstandigheden die gevolgen hebben voor het verblijfrecht.” Ook hebben Qi en ik een formulier moeten ondertekenen waarin we verklaren een relatie te hebben. Voor de MVV moesten we dit al bewijzen. Het bewijs bleek overtuigend, aangezien de MVV is afgegeven. Nu moeten we verklaren dat we een relatie hebben. De toegevoegde waarde ontgaat me volledig!

Waarom wordt met de MVV ook niet meteen de tijdelijke verblijfsvergunning afgegeven? Bij de MVV-procedure wordt immers al gekeken of je aan alle voorwaarden voldoet. Vertraging lijkt het enige doel te zijn. Zolang de verblijfsvergunning niet is afgegeven mag Qi immers niet werken (zelfs geen vrijwilligerswerk!), geen cursus volgen bij een openbare school, etc. Het past binnen het beleid van de overheid immigratie zo moeilijk mogelijk te maken.

Opnieuw moesten kopieën van alle pagina’s (ook de lege!) van onze paspoorten worden meegestuurd. Uit protest heb ik de lege pagina’s niet gekopieerd. Het wachten is op een brief van de IND waarin ze vragen om blanco papier.

We zijn zojuist naar het gemeentehuis geweest om een aanvraag voor een verblijfsvergunning in te dienen. Ook is Qi ingeschreven in de gemeentelijke basisadministratie. We wilden hem graag inschrijven met ingang van de datum van aankomst, oftewel: de datum waarop we feitelijk zijn gaan samenwonen in Nederland. Dit in verband met het fiscaal partnerschap, waarvoor we in 2007 minimaal een half jaar op hetzelfde adres moeten hebben staan ingeschreven. Op de datum van aankomst kónden we Qi niet inschrijven omdat de gemeente hiervoor een afspraak wilde maken buiten de reguliere openingstijden. De gemeente kon Qi echter ook niet met terugwerkende kracht inschrijven. De Belastingdienst heeft inmiddels geadviseerd toch een aanvraag in te dienen, en als deze wordt afgewezen bezwaar aan te tekenen. Als we dan Qi’s ticket en instapkaarten kunnen laten zien, dan zou de aanvraag alsnog goedgekeurd moeten worden.

Het aansluitende gesprek met de consulent nieuwkomers was nutteloos. De consulente gaf zelf aan dat de Wet Inburgering te snel in werking was getreden en dat de gemeente ook nog niet alles op orde had. Zoals verwacht kon ze ons alleen wat brochures aanbieden. Verder zijn we zelf verantwoordelijk voor het regelen van de inburgering. En mógen we het ook zelf regelen, waarmee we de bureaucratie kunnen omzeilen. Zo hebben we Qi inmiddels aangemeld voor een intensieve cursus Nederlands bij een particuliere school. Hij zou pas een cursus bij een openbare school kunnen gaan volgen als hij zijn verblijfsvergunning heeft, en dat kan nog een half jaar duren. Bovendien is de cursus bij de openbare school minder intensief, waardoor het veel langer duurt eer je het gewenste niveau hebt (een half jaar in plaats van één maand).

De intentie van de Wet Inburgering is dat nieuwkomers zo snel mogelijk inburgeren. Je zou dus verwachten dat ons initiatief beloond wordt. Maar nee. Als je een inburgeringscursus of NT2-cursus volgt bij een school die over een speciaal keurmerk beschikt, dan kun je een deel van de kosten vergoed krijgen. De school waar Qi een cursus gaat volgen beschikt niet over dat keurmerk, sterker nog: kán niet over dat keurmerk beschikken, omdat het alleen NT2-cursussen aanbiedt en geen inburgeringscursussen. De cursus bij de particuliere school is goedkoper dan de cursus bij de openbare school. Desondanks heeft de overheid blijkbaar liever dat we voor de langzame, duurdere optie gaan. Dit is in tegenstrijd met de intentie van de wet. De consulente begreep het ook niet helemaal: “Ik mag het niet zeggen, want ik voer de wet uit, maar soms denk ik ook…”