88N88

Twee van onze vrienden houden van elkaar, en willen samen trouwen. Hij is Nederlander, zij Chinese. Het huwelijk staat gepland voor eind volgende maand, maar dreigt nu niet door te gaan omdat ze eerst moeten aantonen dat het geen schijnhuwelijk is. En die procedure duurt normaliter ruim twee maanden.

Ze zijn al ruim een jaar samen in Nederland, geheel legaal en volgens de regels. Ze hebben dezelfde maandenlange procedures doorlopen als wij: het inburgeringsexamen, de MVV, en de aanvraag voor een verblijfsvergunning, aanvankelijk voor één jaar. Inmiddels heeft ze een verblijfsvergunning voor vijf jaar, maar kan al over twee jaar de Nederlandse nationaliteit aanvragen, omdat ze dan drie jaar samenwonen. En, let op: een huwelijk verandert hier niets aan, kan hier niets aan veranderen. Met andere woorden: wel of niet trouwen heeft géén enkel effect op haar verblijfsstatus. Ze kan ook niet eerder de Nederlandse nationaliteit aanvragen dan nu het geval is. Het huwelijk kán dus geen schijnhuwelijk zijn, zelfs al zouden ze dat willen.

Lees verder

Teleurstellend.

Lees verder

De kamervragen zullen waarschijnlijk niet binnen de gebruikelijke termijn van drie tot zes weken worden beantwoord. De Minister van Justitie schrijft:

Hierbij deel ik u mede dat de schriftelijke vragen van het lid Pechtold (D66) van uw Kamer aan de Staatssecretaris van Justitie over de kosten van een MVV, ingezonden 25 maart 2008, niet binnen de gebruikelijke termijn kunnen worden beantwoord omdat nog niet alle benodigde informatie is ontvangen. Ik streef ernaar de vragen zo spoedig mogelijk te beantwoorden.

Schriftelijke vragen van het lid Pechtold (D66) aan de staatssecretaris van Justitie over de kosten van een machtiging tot voorlopig verblijf (MVV):

1. Kunt u inzicht geven hoeveel mensen gemiddeld kwijt zijn aan het verkrijgen van een machtiging tot voorlopig verblijf (MVV), inclusief onder andere het verkrijgen van de benodigde aktes, de kosten voor het inburgeringsexamen, het lesmateriaal hiervoor en reis- en verblijfkosten?
2. Hoe beoordeelt u de hoogte van deze kosten? Welk signaal gaat hier naar uw mening van uit?
3. Is het correct dat de prijs van een MVV tot 2005 slechts €50 was? En nu €830 kost? Wat is hiervan de reden? Wat is (ongeveer) de kostprijs van een MVV?
4. Hoe beoordeelt u het verschil in behandeling en kosten voor Nederlanders en EU-burgers, respectievelijk?
5. Bent u op de hoogte van het feit dat zelfstandige ondernemers doorgaans grotere problemen ondervinden bij het voldoen aan de 120%-norm dan mensen in loondienst? Zo ja, hoe beoordeelt u deze gang van zaken? En wat bent u bereid hieraan te doen?
6. Hoe verhoudt het huidige beleid zich tot het coalitieakkoord, waarin onder andere wordt gesteld: ”Nederland heeft van oudsher een open en positieve houding tegenover de wereld en Europa. Die ‘open geest’ heeft ons welvaart, stabiliteit en een hoge kwaliteit van leven gebracht.”?

Het duurt meestal drie tot zes weken voordat er antwoord is.

Update: Radio 1 besteedde op 27 maart aandacht aan dit onderwerp.

Ik mail wel eens met een ambtenaar of politica. En met resultaat! In augustus 2007 schreef ik Sophie in ‘t Veld, Europarlementariër voor D66. Sophie maakt zich onder meer sterk voor homorechten. Als een EU-land zich schuldig maakt aan discriminatie van homo’s, dan gaat Sophie de barricades op (waarvoor respect!). Ik vroeg haar waarom ik niet zo’n duidelijk geluid hoor als het gaat om discriminatie op basis van nationaliteit/ras. Dat heeft vooralsnog het volgende opgeleverd:

Zoals beloofd zou ik je op de hoogte houden van mijn pogingen hier in de Tweede Kamer aandacht voor te vragen. Inmiddels heb ik gesproken met de beleidsmedewerker van Alexander Pechtold en hebben zij op basis van jouw uitgebreide verhaal besloten hier schriftelijke vragen over te stellen. (…)

Net zoals een eventueel gesprek op ambtelijk niveau is het natuurlijk nog maar afwachten of de kamervragen iets concreets opleveren. Ik ben in ieder geval blij dat er aandacht is deze problematiek. En niet geschoten is altijd mis.

Lees verder

Qi had een MVV nodig om naar Nederland te mogen reizen en een verblijfsvergunning aan te vragen. Slagen voor het inburgeringsexamen was één van de voorwaarden om een MVV aan te kunnen vragen. De MVV-aanvraag kon worden ingediend tegen betaling van €830. Deze kosten kwamen boven op de kosten voor het studiemateriaal voor het inburgeringsexamen, het examen zelf, en het legaliseren van alle benodigde aktes. Daarbij ging met de voorbereiding van het examen, het verzamelen van alle vereiste documenten, en het doorlopen van de procedures veel tijd gemoeid. En dan was het nog een geluk dat we aan alle eisen voldeden, bijvoorbeeld ten aanzien van mijn inkomen.

Als Qi geen Chinees, maar bijvoorbeeld Japanner of Zuid-Koreaan was geweest, óf als ik geen Nederlander, maar bijvoorbeeld een in Nederland woonachtige Duitser of Pool was geweest, dan had Qi geen MVV nodig gehad. Het inburgeringsexamen had hij ook niet af hoeven leggen.

Ook als ik als Nederlander in bijvoorbeeld Duitsland had gewoond, dan had Qi zich zonder MVV bij mij kunnen voegen. Hij zou dan een verblijfsvergunning hebben gekregen, waarna we terug hadden kunnen keren naar Nederland. Geen MVV, geen inburgeringsexamen, geen inkomenseisen. Bovendien zou hij meteen mogen gaan werken, en zou hij daarvoor niet hoeven wachten op een verblijfsvergunning.

Volgens de Nederlandse rechter gaat het hier om discriminatie op basis van status en nationaliteit. Echter, diezelfde rechter oordeelt dat discriminatie in dit geval is toegestaan.

Lees verder

Nu Qi in Nederland is moeten we ons binnen drie werkdagen melden bij het de gemeente. Daags na de MVV-afgifte heb ik al contact opgenomen met het Vreemdelingenloket van de gemeente om hiervoor een afspraak te maken. Deze afspraak staat gepland voor 3 juli. Op deze afspraak dienen we een aanvraag in voor een verblijfsvergunning en wordt Qi ingeschreven in de gemeentelijke basisadministratie.

Aansluitend hebben we een intakegesprek met de consulent nieuwkomers in het kader van Qi’s inburgering. We verwachten dat dit gesprek vooral een informatief karakter zal hebben. In de Wet Inburgering —die begin dit jaar in werking is getreden— ligt de verantwoording voor de inburgering namelijk bij de inburgeraar zelf. De gemeente legt alleen sancties op als je niet binnen de gestelde termijn aan de inburgeringsplicht voldoet.

Ook de afspraak met de consulent nieuwkomers staat al een paar maanden. Ik had een aantal vragen gesteld per e-mail, maar in plaats van de vragen te beantwoorden werd voorgesteld een afspraak te maken. Die afspraak hebben we gemaakt, maar ondertussen heb ik via andere bronnen al de gevraagde informatie verzameld, om maar geen kostbare tijd verloren te laten gaan. Ik ben benieuwd of ze bij de gemeente net zo goed op de hoogte zijn als wij inmiddels.

Het idee om drie maanden in China te gaan samenwonen ontstond eind vorig jaar. Op dat moment waren we het inburgeringsexamen aan het voorbereiden en informatie over de MVV-procedure aan het verzamelen. Rekening houdend met de gemiddelde doorlooptijd van de procedure, verwachtten we dat Qi de MVV in juni zou krijgen. Hij zou in december al voor tweeënhalve week naar Nederland komen op een toeristenvisum. Tussen december en juni wilden we elkaar ook graag een keer zien. Ik moest daarvoor naar China, omdat Qi tijdens de behandeling van de MVV-aanvraag niet in het Schengengebied mocht komen. En als ik naar China ging, waarom dan niet voor de maximumduur van een toeristenvisum? Zo konden we langer samen zijn. Ondertussen hadden we stille hoop samen naar Nederland terug te mogen vliegen.

Het liep anders. De MVV-procedure duurde veel korter dan voorzien, en de positieve beslissing kwam al vóór mijn vertrek naar China. Daarmee verviel in wezen de aanleiding voor mijn verblijf in China, omdat we nu ook in Nederland samen konden zijn. Maar ik wilde inmiddels ook om andere redenen naar China. Als Qi eenmaal een permanente verblijfsvergunning voor Nederland heeft willen we voor bepaalde tijd in China gaan wonen. Dit verblijf was een test of ik hier zou kunnen aarden. Verder kon ik ervaren hoe het is om in het land van je partner te gaan wonen en daarbij voor veel dingen van hem afhankelijk te zijn. Wat dat betreft denk ik me straks beter in Qi te kunnen inleven.

In Shanghai zou ik zeker kunnen aarden, vooral omdat het een moderne stad is waar alle voorzieningen dichtbij zijn; het is een ‘gemakkelijke’ stad. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld Beijing, dat grootst en weids is opgezet, en waar je veel langere afstanden moet afleggen om ergens te komen. Expats die in Beijing wonen —waaronder Awei, een Duitse vriend— zeggen vaak dat de mensen in het noorden vriendelijker zijn dan in het zuiden. Ik ervaar dat verschil zelf niet, maar ik kan alleen afgaan op zaken als lichaamshouding en gezichtsuitdrukking. Noorderlingen praten doorgaans harder en zijn directer, en komen misschien daardoor juist eerder onvriendelijker over. Wellicht ervaar ik wel een verschil als ik beter Chinees spreek.

Ik begrijp en spreek inmiddels wel wat Chinees, vooral met betrekking tot alledaagse dingen. Het was de bedoeling dat ik Chinese lessen zou gaan volgen in Shanghai, maar daar was helaas geen tijd voor. Zeker omdat bijna niemand hier Engels spreekt en veel handgebaren een andere betekenis hebben, heb ik me als enige buitenlander soms verloren gevoeld tussen de vele Chinezen. Ik heb ervaren hoeveel voldoening het me geeft om me in het Chinees uit te kunnen drukken, en daarbij niet altijd afhankelijk te zijn van Qi. Maar ondanks dat de Chinezen en ik elkaar vaak niet begrepen, heb ik me altijd zeer welkom gevoeld en ben nooit vervelend behandeld. Ik hoop Qi in Nederland net zo’n onthaal te wachten staat.