88N88

Het aantal auto’s in privébezit is in China het afgelopen jaar met ruim eenderde (!) toegenomen. Sinds het particulieren sinds de jaren 80 is toegestaan een auto te bezitten, neemt het aantal onverminderd toe. Vooral de laatste jaren is sprake van een enorme stijging, onder meer als gevolg van de ontwikkeling van de Chinese auto-industrie (meer aanbod, lagere prijzen) en diverse campagnes van de Chinese overheid om het privébezit van auto’s te stimuleren.

De infrastructuur is niet berekend op zoveel auto’s. Zo zijn er nauwelijks parkeerplaatsen en leiden de groeiende verkeersstromen steeds vaker tot verkeersopstoppingen, met name in Beijing. De aanslag op het milieu is enorm, onder meer in de vorm van luchtvervuiling en het gebruik van natuurlijke hulpbronnen.

Met het stijgende welvaartsniveau kunnen steeds meer Chinezen zich een auto veroorloven. Inmiddels telt China 12 miljoen privéauto’s. Dat is bijna één auto per 100 Chinezen. Het aantal auto’s in 2020 zal —volgens diverse schattingen— 170 miljoen bedragen.

Er wordt wat afgerocheld in Beijing. Misschien komt het doordat de lucht zo droog en stoffig is, waardoor de bewoners vaker de behoefte voelt de keel eens goed te schrapen. In aanloop naar de Spelen is de overheid er alles aan gelegen deze gewoonte te beperken. Overal in de stad hangen spandoeken waarin het volk wordt opgeroepen de buitenlandse bezoekers gastvrij te ontvangen en vooral om zich voorbeeldig te gedragen.

Een andere kwestie die de overheid zal moeten aanpakken is het verkeer. Omdat Beijing zo groots en weids is opgezet moeten mensen langere afstanden afleggen om op de plaats van bestemming te komen. De verkeersopstoppingen in de stad zijn berucht en het openbaar vervoer zit vaak overvol. Er wordt gebouwd aan ongeveer tien nieuwe metrolijnen, waarvan slechts een deel volgend jaar gereed zal zijn. Ook worden wegen verbreed om de groeiende verkeersstromen aan te kunnen. Waarschijnlijk zal de overheid meer rigoureuze maatregelen aankondigen rondom te spelen, zoals privéauto’s de toegang tot de stad ontzeggen.

Het rochelen lijkt in ieder geval af te nemen. Zou de overheid ook spandoeken ophangen voor de buitenlandse bezoekers, waarin ze worden gevraagd niet hun neus te snuiten in zakdoeken om deze vervolgens in hun zak te stoppen? Chinezen vinden het meedragen van je eigen snot namelijk ronduit smerig.

Beijing is groots en weids opgezet. De hoofdstad heeft brede avenues die de stad in meerdere ringen omsluiten. Momenteel is de zevende ring in aanbouw. Het stratenplan is symmetrisch en de straten lopen evenwijdig of staan haaks op de noord-zuidas.

Tian’anmen is het symbool van de macht. Op deze poort werd in 1949 de Volksrepubliek China uitgeroepen. Chang’an avenue —welke wordt gebruikt voor militaire parades— scheidt de poort van Tian’anmen Plein, dat met 440.000 vierkante meter het grootste plein ter wereld is en plaats biedt aan ruim één miljoen mensen. Elke toegang tot het plein wordt bewaakt door een militair. Ook op het plein zelf lopen militairen en politieagenten, zowel in uniform als in burger. Overal hangen bewakingscamera’s die alles wat op het plein gebeurt registreren.

Op het moment dat we voor Tain’anmen lopen ontstaat enige opschudding. Door de portofoon van de militair die naast ons staat volgen de instructies zich in rap tempo op. Om —voor ons onduidelijke redenen— wordt iemand aan handen en voeten meegesleurd en afgevoerd in een gereedstaand politiebusje. Het aanwezige volk beweegt zich even om het gebeuren beter te kunnen aanschouwen. Maar al snel is de betrekkelijke rust voor de poort wedergekeerd. Men zet alles op alles om een herhaling van de opstand in 1989 te voorkomen.

Vandaag is de zomertijd ingegaan. Omdat China geen zomertijd heeft, is het tijdsverschil nu zes in plaats van zeven uur. Dat scheelt weer wat, qua jetlag, volgende week.

In heel China is het altijd dezelfde tijd. China is het grootste land ter wereld met slechts één tijdzone. Voor 1949 telde het land vijf tijdzones en was het tijdsverschil tussen oost en west drie uur. Nadat de communisten in 1949 de Volksrepubliek China uitriepen besloten zij het aantal tijdzones terug te brengen tot één. Ongetwijfeld wilden de nieuwe machthebbers hiermee hun gezag benadrukken. De tijd in de nieuwe hoofdstad Beijing werd namelijk de standaard voor het gehele land. Vooral in het westen leidt dit tot uitzonderlijke situaties. Zo gaat de zon daar ’s zomers vaak pas na middernacht onder. En nergens ter wereld is het tijdsverschil tussen twee aaneengesloten gebieden zo groot als tussen Afghanistan en China: drieënhalf uur.

Nu de IND heeft beslist geen bezwaar te hebben de afgifte van een MVV, kan Qi de MVV afhalen bij het consulaat-generaal te Shanghai. Waarschijnlijk moet hij eerst zijn paspoort inleveren bij het consulaat, waarna hij het een paar dagen later —met de MVV er in— weer kan ophalen. Qi wacht hiermee totdat ik in Shanghai ben, zodat we samen kunnen gaan.

Met de MVV kan Qi naar Nederland reizen en een verblijfsvergunning aanvragen. De afgifte van een MVV betekent dus niet automatisch dat Qi ook in Nederland mag blijven! De aanvraag voor een verblijfsvergunning moet worden ingediend bij de gemeente, welke de aanvraag doorstuurt naar de IND. Bij de gemeente krijgt Qi een verblijfssticker in het paspoort, waarmee kan worden aangetoond dat hij legaal in Nederland verblijft in afwachting van de beslissing. Als de aanvraag wordt goedgekeurd krijgt Qi een tijdelijke verblijfsvergunning. Deze vergunning is één jaar geldig vanaf het moment dat de aanvraag is ingediend. Een paar maanden voordat de vergunning verloopt moet een verlenging worden aangevraagd. Als de verlening wordt goedgekeurd krijgt Qi een verblijfsvergunning voor vijf jaar.

Voorlopig zijn we dus nog niet klaar met de ambtelijke molen, en kunnen we blijven sparen voor de leges. De voorwaarden voor beide verblijfsvergunningen zijn wel ongeveer gelijk aan de voorwaarden voor de MVV. Het is daarom waarschijnlijk dat beide aanvragen worden goedgekeurd. Maar eerst vertrek ik over acht dagen naar Shanghai, waar we samen van deze grote stap voorwaarts gaan genieten!

Slechts 15% van de Chinezen is religieus, althans volgens de officiële cijfers. De Chinese grondwet voorziet in godsdienstvrijheid, maar godsdienstbeoefening wordt niet aangemoedigd. Atheïsme daarentegen wel. Communisme en religie gaan nu eenmaal niet goed samen. Religie leidt alleen maar af, waardoor het volk zich niet kan wijden aan het communistische streven. Belangrijker is natuurlijk de politieke macht die religieuze groeperingen hebben, hetgeen een bedreiging vormt voor de algehele controle van de communistische partij. Er zijn een aantal door de staat erkende (lees: gecontroleerde) religies, terwijl enkele niet-registreerde groeperingen zijn verboden. Er schijnt veel in de verborgenheid plaats te vinden.

Dit vermeende ongeloof wordt gecompenseerd met een flinke dosis (onbedreigend, door de staat toegestaan) bijgeloof. Zo hebben bijvoorbeeld cijfers en kleuren een bijzondere betekenis. Het cijfer acht staat voor geluk en voorspoed, evenals de kleur rood. De openingsceremonie van de spelen in Beijing begint dan ook om acht over acht ’s avonds, op de achtste dag van de achtste maand, in het achtste jaar van het millennium. De Jin Mao toren in Shanghai (nu nog het hoogste gebouw in China) telt 88 verdiepingen. In 2007 zal ik 88 nachten in China verblijven. Tussen het vertrek van Qi uit Nederland begin januari, en mijn vertrek naar China eind maart zitten 88 dagen. Dat moet wel geluk brengen!

Verder speelt astrologie een belangrijke rol. De Chinese astrologie kent (evenals de westerse astrologie) twaalf sterrenbeelden. In tegenstelling tot de maandelijkse sterrenbeelden wijzigt het Chinese teken eens per jaar, met het Chinees nieuwjaar. ‘Jouw jaar’ gaat doorgaans gepaard met ongeluk, zo geloven de Chinezen. Je kunt dat compenseren door een heel jaar lang rood ondergoed te dragen. Qi is daar dan ook mee begonnen nog voordat het in China 2007 werd. ‘Zijn jaar’ begint eigenlijk pas met het Chinese nieuwjaar op 18 februari 2007, maar je kunt natuurlijk niet voorzichtig genoeg zijn. Qi’s moeder had dan ook alvast wat rode onderbroeken voor hem gekocht.