88N88

Vorige week ben ik me gaan verdiepen in universiteiten en huisvesting voor mijn halfjaar studie Chinees, en heb nu besloten niet naar Beijing, maar naar Nanjing te gaan.

In Beijing ligt de universiteit buiten het centrum, tussen de vierde en vijfde ringweg. Op het terrein van de universiteit is studentenhuisvesting, maar naar het schijnt is het aantal éénpersoonskamers beperkt en zijn deze lastig te bemachtigen. Een tweepersoonskamer van 25 m² delen zie ik niet zitten. Vlakbij de campus zijn ook appartementen te huur, maar deze zijn vrij duur vanwege de ligging, de doelgroep (buitenlandse studenten) en de relatief korte huurperiode.

De universiteit in Nanjing ligt midden in het centrum en is dus beter gesitueerd. Bovendien is nabijgeleden woonruimte er goedkoper, net zoals levensonderhoud in het algemeen.

Qi is voor zijn werk regelmatig in Nanjing, alsook in het nabijgelegen Shanghai.

Vanaf september ga ik een halfjaar Chinees studeren in Beijing!

De afgelopen jaren heb ik meerdere taalcursussen gevolgd, en natuurlijk heb ik het een en ander opgepikt van Qi en Chinese vrienden. Maar het schiet niet op! Daarom wil ik een intensieve cursus gaan volgen, met dagelijks drie à vier uur les, in Beijing. Want waar leer je een taal beter dan daar waar zij gesproken wordt?!

Qi zal voor zijn werk regelmatig in Beijing zijn. We hoeven elkaar dus niet een halfjaar te missen. Het plan broeide al jaren, maar zo lang van Qi gescheiden zijn weerhield me. Met Qi’s nieuwe baan is dit het uitgelezen moment om te gaan. Mijn eigen werk is goed te combineren met de studie. En ik heb al vaker voor langere tijd vanuit China gewerkt.

Update: Het wordt Nanjing.

Ik herinner me mijn eerste bezoek aan een openbaar toilet in China nog. Dat was in de Verboden Stad in Beijing. Ik zie mezelf nog staan voor de ingang van het toilet, geld in de hand, zoekend naar een bordje met het tarief. Want hoeveel zou een plasje kosten in China? Een half uur eerder had ik voor een habbekrats een flesje water gekocht (ergo mijn nood), maar van het prijsniveau van de toiletten had ik nog geen idee. Zou daarvoor eenzelfde omrekenfactor gelden? Ik liet wat geld zien aan de beheerster van de wc’s, die daarop zwaaide met haar hand, gebarend dat ze het geld niet wilde hebben. Het toilet was, net zoals later bleek alle openbare toiletten in China, gratis.

Mijn eerste taxirit in China kostte iets van 18 of 19 yuan. Ik gaf 20 yuan en gebaarde dat het goed was zo. Maar tot mijn verbazing bleef de taxichauffeur zijn hand met wisselgeld (omgerekend zo’n 10 eurocent) naar me uitstrekken, ook nadat ik had gezwaaid op dezelfde manier als de mevrouw van de toiletten dat had gedaan. De verbazing bij Qi’s ouders was dan ook groot toen we hier uit eten gingen en een paar euro fooi achterlieten. Want in China doen ze niet aan fooi.

Qi’s ouders waren een maand in Nederland. Ze ervoeren het machteloze gevoel dat je hebt als je je niet verstaanbaar kunt maken, niets begrijpt van wat er om je heen gezegd wordt, en niets kunt lezen. Ze verbaasden zich over dezelfde dingen als ik tijdens mijn eerste bezoeken aan China, maar dan omgekeerd. Dat het hier zo rustig is, dat het verkeer zo geordend is, dat auto’s stoppen voor het zebrapad en nauwelijks toeteren, dat het zo schoon is op straat, dat winkels zo vroeg sluiten en op sommige dagen zelfs dicht zijn, en dat je in restaurants zo lang moet wachten op je eten (en dan toch nog fooi geeft!).

En zo zullen Qi’s ouders ook hun eerste openbare toiletbezoek in Nederland nog herinneren. “Moet je daarvoor betalen?! 50 cent?! Zo duur?!”

“Dit zijn mijn schoonouders. Ze zijn hier voor familiebezoek.”
De marechaussee bladerde door een van de paspoorten en kwam al snel bij een pagina met een doorkruist visum.
“Ja, het consulaat had de visa omgewisseld. Het goede visum staat op de volgende pagina.”
“Ik zie het, ja… Hoe lang blijven ze hier?”
“Tot en met 14 augustus.”
“En waar verblijven ze?”
“Bij ons thuis.”
“En jij bent ze wezen halen?”
“Ja, ik heb het gecombineerd met een bezoek aan de Expo.”

De marechaussee voorzag de visa van stempels, en zo stonden we nog geen kwartier na de landing al bij de bagageband te wachten op onze koffers. De elf uur durende vlucht was goed verlopen. Een dag eerder was ik al bij Qi’s ouders aangekomen. Nog nooit eerder was ik zo lang met ze alleen geweest. Tot mijn eigen verbazing bleek mijn woordenschat inmiddels dusdanig groot dat we redelijk met elkaar konden communiceren. Nu Qi er niet bij was moest ik ook wel.

De bagageband draaide al, en er lagen nog wat koffers op van een eerder aangekomen vlucht. Na een paar minuten keek Qi’s vader me ongerust aan, wijzend naar de band: “méi yǒu!” (De koffers zijn er niet!) Tja, in China moet je bij wijze van spreken je best doen om eerder dan je koffer bij de bagageband te geraken. In Nederland duurt dat, zoals wel meer dingen, iets langer. “Děng yī xià.” (Even wachten.)

Nadat we onze koffers hadden namen we de trein, en Qi haalde ons af op het station. Met twee Chinezen die totaal aan mij waren overgeleverd voelde dat wel een beetje als ‘missie geslaagd’.

Qi is geslaagd voor het Staatsexamen NT2 programma I! Eerder kwam hij 1/500e punt tekort, en moest hij het onderdeel schrijven herkansen. Bij de eerste herkansing haalde hij 492 punten, terwijl 500 punten waren vereist. De uitslag van de tweede herkansing: 532 punten.

Eerder was Qi al geslaagd voor de onderdelen lezen, luisteren en spreken. Het wachten is nu op het certificaat voor het onderdeel schrijven. De vier certificaten kunnen worden ingewisseld voor een diploma. Dat diploma geeft vrijstelling voor het inburgeringsexamen. Daarmee heeft Qi voldaan aan alle inburgeringsverplichtingen, en kunnen we aanspraak maken op de vergoeding die de gemeente in het vooruitzicht heeft gesteld, en kan Qi in juli de Nederlandse nationaliteit aanvragen.

Vijf weken geleden heeft Qi Staatsexamen NT2 programma I gedaan. Vandaag werd de uitslag bekend. Het examen bestaat uit de onderdelen lezen, luisteren, schrijven en spreken. Om te slagen moet voor elk onderdeel minimaal 500 punten worden behaald.

De uitslag:
Lezen: 508 punten, geslaagd
Luisteren: 502 punten, geslaagd
Schrijven: 499 punten, gezakt (1 punt te weinig)
Spreken: 504 punten, geslaagd

Helaas is dat net 1/500e punt te weinig voor het diploma! Het goede nieuws is dat Qi certificaten krijgt voor de onderdelen waarvoor hij wél geslaagd is, en dat alleen het onderdeel schrijven hoeft worden overgedaan. Zodra hij daar ook voor slaagt, kunnen de certificaten worden ingewisseld voor een diploma.

Qi is inburgeringsplichtig. Dat betekent dat hij binnen drieënhalf jaar na aankomst in Nederland moet slagen voor het inburgeringsexamen. Een diploma voor het Staatsexamen NT2 geeft vrijstelling voor het inburgeringsexamen omdat het een hoger niveau toetst. Zodra Qi voor het laatste onderdeel slaagt heeft hij voldaan aan zijn inburgeringsplicht. Dat is eveneens een voorwaarde voor naturalisatie. En met het diploma kunnen we aanspraak maken op de vergoeding die de gemeente in het vooruitzicht heeft gesteld.

Alleen naar China is best een beetje eng een uitdaging. Normaal ben ik samen met Qi, en dan regelt Qi bijna alles. Dan is het Qi die de taxichauffeur vertelt waar we heen moeten, is het Qi die eten en drinken bestelt in restaurants, is het Qi die de kapper aangeeft hoe mijn haar geknipt moet worden, etc. Mijn inbreng was vooralsnog beperkt tot zaken als het bestellen van een ijsje. Tja… Niet echt levensreddende acties.

Toegeven: ik ken redelijk de weg in de meeste plaatsen waar ik heen ga, ik weet hoe de meest basale dingen werken, en ik ben geen absolute onbenul als het gaat om de Chinese taal. En als ik wat minder bescheiden ben dan mag ik mezelf inmiddels best wel een aardige China-kenner noemen. Maar toch… Ik vind dit best spannend. Ik zie mezelf al voor een loket staan om een treinkaartje te kopen, met achter me een ongeduldige rij. Uiteraard spreekt noch verstaat de lokettist ook maar één woord Engels, ondanks het bordje ‘English’ dat zo hoopgevend boven het glas hing. In mijn beste Chinees zeg ik waar ik heen wil, op welke datum en rond welke tijd. Maar óf er zijn voor die trein geen kaartje meer beschikbaar óf de lokettist heeft geen idee waarover ik het heb omdat ik iets op een verkeerde toon uitspreek. En zo zijn er nog wel wat angstzweet-scenarios.

Uit voorzorg heb ik wat ‘hulplijnen’ ter beschikking: Chinese vrienden in China die Engels spreken en via de telefoon kunnen vertalen. En ik neem een notitieboekje mee met daarin belangrijke woorden en zinnen. Ook in karakters, zodat ik het eventueel kan laten zien. Maar de uitdaging zit ‘em er natuurlijk in om het zonder dat notitieboekje en die hulplijnen te redden. Het zal vast wel goed komen. Toch voelt het een beetje als een survivaltocht.

Een paar maanden geleden hebben we een nieuw appartement gekocht. De verwachting was dat de verhuizing pas eind dit jaar zou plaatsvinden. Maar de verkoopster van ons nieuwe appartement had al snel iets anders gevonden, en ons oude appartement was binnen no time verkocht. Dus staat de verhuizing nu gepland voor volgende maand.

Begin vorig jaar heeft de gemeente Qi een aanbod voor een inburgeringsvoorziening gedaan. Dat aanbod houdt in dat de gemeente Qi’s NT2-cursussen bijna volledig vergoed. Voorwaarde is wel dat Qi aan zijn inburgeringsplicht voldoet door te slagen voor het NT2 Staatsexamen. Betaling zal pas daarna plaatsvinden.

Qi wil dit najaar opgaan voor het NT2 Staatsexamen, na onze verhuizing. Na onze verhuizing naar een andere gemeente. En elke gemeente heeft weer een ander beleid ten aanzien van inburgering. Ik voelde de bureaucratische bui al hangen. Maar de verhuizing lijkt (zowaar) weinig gevolgen te hebben voor de inburgeringsvoorziening. Ik heb contact opgenomen met de gemeente, en kreeg dit als antwoord:

Graag hoor ik van u per welke datum u waarheen verhuist. Ik zal dan contact opnemen met de betreffende gemeente en een regeling treffen dat zij de inburgering ongewijzigd overnemen. Dit houdt in dat u aan ons declareert en dat de nieuwe gemeente gaat handhaven.